Sklep internetowy szafy pancerne, meble sosnowe.
Sklep internetowy szafy pancerne robione na wymiar ponad 14 ropdzajów szuka odbiorców. Oferujemy również meble dębowe meble pokojowe meble gabinetowe
Sprawdz nas.
Martins Miziański
Tel 833536333
Tematyka:
Sprawdz nas.
Martins Miziański
Tel 833536333
Tematyka:
Polecamy również:
Opuszczony niespodziewanie przez posterunkowego, Seweryn nie wiedzial, co z soba zrobic. Najniedorzeczniejsze, szalone pomysly przelatywaly mu przez glowe. Ledwie Nawrocki zniknal we drzwiach posterunku, chcial kierujac sie pierwszym odruchem biec za nim. I w tym momencie, gdy wyobrazil sobie siebie znow stojacego naprzeciw policjanta, uczul, ze moglby tego czlowieka zabic. Wiecej: zapragnal go zabic. Jednoczesnie zdal sobie sprawe, ze nie wystarczylby mu sam fakt smierci Nawrockiego. Wowczas dopiero odczulby ulge, gdyby tamten przed smiercia cierpial, gdyby cierpiac musial wiedziec, kto jest sprawca jego meczarni.
W ciagu tej krotkiej chwili Seweryn mial wrazenie, ze okrutne obrazy, ktore go opadly, nie z niego pochodza, lecz syca sie jakas sila lezaca poza nim, niewiadoma i nieunikniona. Zanim jednak uczynil krok w kierunku ganka, oprzytomnial. Zdjal machinalnie czapke, wiatr sprawil mu ulge.
Na drodze bylo pusto. W poblizu palilo sie tylko swiatlo w oknach posterunku. Przez jedno widac bylo sylwetke Nawrockiego. Zdejmowal wlasnie plaszcz.
Seweryn odwrocil sie i ruszyl przed siebie. Uszedl juz spory kawalek, gdy zorientowal sie, iz znalazl sie na koncu wsi. Z glebi mroku wylanial sie kanciasty cien kosciola z wieza jeszcze nie wykonczona i plasko scieta, a z boku, w odleglosci dobrych paruset krokow, swiecilo sie okno plebanii. Wtedy przyszlo Sewerynowi na mysl, aby odwiedzic ksiedza Siechenia. Przypuszczal, ze ze wzgledu na godzine i pogode zastanie go w domu. Nie zastanawial sie, dlaczego chce to uczynic, czul tylko, ze nie moze w podobnym stanie wrocic do domu. Nie mogl rowniez byc sam.
Proboszcza znal malo. Ogarnialo go coraz wieksze podniecenie, ow niepokoj, ktory zawsze sie w nim odzywal, gdy wiedzial, ze zlo moze byc posluszne jego woli, kiedy mogl je obserwowac w zwolnionym dzialaniu, w saczeniu sie kropla po kropli, podobne truciznie pozornie kuszacej, a dopiero po chwili znieksztalcajacej rysy twarzy. Przypomnialo mu sie, ze ulubionym jego zajeciem w latach chlopiecych bylo mordowanie wszystkich napotkanych po drodze stworzen: muchy odarte ze skrzydel wbijal na szpilke i trzepocace sie podpalal, rozdeptywal motyle, ostra laska przygwazdzal zaby, zabijal jaszczurki i swierszcze, rozkopywal i burzyl mrowiska. Kiedy w dwunastym roku zycia otrzymal od ojca flower, rozpoczal systematyczne tepienie wiewiorek. Najwiecej jednak zadowolenia dal mu pewien dzien poznego lata, gdy przyczaiwszy sie w rowie kolo slupow telegraficznych zastrzelil jaskolke. Po raz pierwszy odczul wowczas cierpka radosc towarzyszaca lamaniu uswieconych zwyczajow.
I w tym momencie pomyslal, ze niedaleka byc moze jest chwila, kiedy w Michasiu, z pewnoscia nie splamionym dotychczas zadnym brudnym uczynkiem, odezwie sie okrucienstwo. Kogoz moze to ominac? Kogo stac, aby zdolal wylamac sie z ogolnego prawa natury? Gdyby nie lek przed dorazna kara, ktoz by nie zabijal, kto umialby oslonic sie przed pokusami, ktore pragna karmic sie zlem? Wtem uczul, ze jednoczesnie z tymi myslami, niby w innej rzeczywistosci, istnial w nim jakis nieokreslony i nieuchwytny glos. Mial takie wrazenie, jakby czegos zapomnial.
Poderwal sie z krzesla nieopanowanym ruchem i tak szybko cofnal sie w strone okna, ze nie zauwazyl nawet, kiedy Michas takze wstal. Wzrok jego przykul duzy krzyz odcinajacy sie od pobielanej sciany ciemnym, chropowatym drzewem. Sewerym zdziwil sie, ze dopiero teraz go dostrzegl. Chociaz krzyz wisial na wprost wejscia, dokladnie pamietal, iz gdy wszedl do pokoju, sciana wydala mu sie pusta.
Po krotkiej ciszy nowe natarcie wiatru zabrzmialo wzmozonym natezeniem, jakby spetane nocne sily wszystkie razem zerwaly sie z uwiezi i podobne skrzydlatym szatanom spadly gniewnym klebowiskiem na ziemie.
Seweryn drgnal. Zdal sobie nagle sprawe, jaki to glos przed chwila dawal w nim o sobie znac. Uslyszal wyraznie slowa, ktorych kiedys, gdy przystepowal po raz pierwszy do komunii, uczyl sie na pamiec: "Panie, nie jestem godzien, abys wszedl pod dach moj, ale rzeknij slowo, a bedzie zbawiona dusza moja." Uslyszal to zdanie nasycone tym samym przelotnym wzruszeniem, z jakim je wowczas za kaplanem powtarzal. Ujrzal bialy ornat triumfujacy czerwienia krzyza, zloty kielich a wyzej monotonny nieomal dotykalny szept ksiedza: "Corpus Domini nostri Jesu Christi custodiat animam tuam in vitam aeternam."
Ocknal sie uslyszawszy glos chlopca.